جامعه جهانی، آمریکا

به گزارش انعکاس: اگر تصمیمات و اقدامات ضدانسانی آمریکا علیه ایران جا بیفتد، فردا به یک بدعت جدید برای اجرا درخصوص سایر کشورها تبدیل خواهد شد. به همین دلیل است که دیگران هم به فکر راهکارهای مقابله با چنین سیاستهای کینه‌توزانه‌ای افتاده‌اند و برای ناکام گذاشتن دارودسته ترامپ، سکوت خود را تدریجاً ولی دیرهنگام شکسته‌اند.

پدیده گرمایش زمین و آثار و تبعات مخرب آن تدریجاً وارد مراحل فاجعه باری شده است. آب شدن یخ‌های قطب شمال و جنوب و از میان رفتن تدریجی ولی پرشتاب یخچال‌های طبیعی که برای قرنها از گزند حوادث محفوظ و مصون بوده اند، طیف وسیعی از دانشمندان را نگران کرده است. ورود گازهای گلخانه‌ای به طبیعت در دهه‌های ا خیر به مراتب افزونتر از توان و ظرفیت «خودپالائی طبیعت» بوده است.

یکی از راهکارهای جدی و عملی برای مقابله با چنین پدیده‌های نگران‌کننده ای، تعهد همگی کشورها برای بهینه کردن مصرف سوخت و کاهش میزان دی اکسید کربن ورودی به طبیعت است. این راهکار و سایر الزامات مرتبط در کنوانسیون‌های زیست محیطی که آخرین آن «توافقات پاریس» بود، به تایید اکثر کشورها رسید و آنها متعهد به رعایت چنین الزاماتی شدند و اگرچه بعضاً در برخی موارد با ایجاد «حق تحفظ» سعی کردند خود را همراه سازند ولی در مجموع تصمیمات اجلاس پاریس دلگرم‌کننده بود که امید می‌رفت منجر به مهار پدیده تغییر شرایط زیست محیطی و پدیده‌های اقلیمی شود. خروج یکجانبه آمریکای ترامپ از این توافقات، لطمه جبران ناپذیری را به استحکام توافقات پاریس وارد کرد و سایر کشورها نیز با استناد به روشهای ابلهانه ترامپ، از اجرای تعهدات خود به تدریج سرباز می‌زنند.

این فقط یک نمونه نیست بلکه سایر اقدامات غیرعادی ترامپ در مسیر ایجاد نوعی درهم ریختگی و آشفتگی در قلمرو مسائل سیاسی – اقتصادی و تجاری در سطح بین‌الملل، آثار و تبعات مخربی دارد که تدریجاً یکی پس از دیگری آشکار می‌شود. آمریکا در برخی موارد تهدید کرده و در برخی دیگر عمل نموده است که می‌توان تصمیم یا هشدار برای خروج از یونسکو مرکز بین‌المللی فرهنگی تحت نظارت سازمان ملل خروج از دیوان بین‌‌المللی، خروج از پیمان نفتا، خروج از پیمان ترانس پاسیفیک و فهرستی طولانی از موارد مشابه، باعث ایجاد بلاتکلیفی و سردرگمی سایر کشورها شده است.

از جمله ترامپ اخیراً تهدید کرده که از سازمان تجارت جهانی هم خارج خواهد شد. بعلاوه تهدید به قطع کمک‌های مشروط آمریکا به سازمان ملل و عملی ساختن آن در مورد برخی دیگر از مجامع بین المللی، نوعی حق تحکم غیرقابل توجیه را برای آمریکا به وجود آورده که برای سایر کشورها قابل قبول و قابل تحمل نیست. با این پدیده یکجانبه گرائی و تلاش برای کشاندن سایر کشورها به دنبال سیاستهای آمریکای ترامپ باید مقابله‌ای جدی و همه جانبه صورت گیرد.

ترامپ حتی از سایر کشورها می‌خواهد برای اجرای خواسته‌هایش از حق حاکمیت، قدرت تصمیم گیری و اراده سیاسی خود بگذرند و با «قوانین فرامرزی» آمریکا همراهی کنند. شاید هنوز هم برخی کشورها به عمق فاجعه و پیامدهای ناگوار آن به درستی پی نبرده باشند و یا وخامت اوضاع را هنوز هم به درستی درک نکرده باشند ولی واقعیت این است که این بدعتی نامبارک و به شدت خطرناک است که دنیا را «در اسارت تصمیمات واشنگتن» قرار خواهد داد بطوری که هیچ کشوری حق یا اجازه عدول از چنین سیاستهائی را نداشته باشد و در صورت اصرار برای تحقق تصمیمی خارج از تصمیمات واشنگتن، به کلی ناچار خواهد بود که هزینه‌های تنبیهی و سختی را تحمل کند که عموماً قابل قبول نخواهد بود. خوشبختانه در برخی موارد، شاهد واکنش تدریجی ولی به کلی نامتناسب با ابعاد فاجعه‌بار تصمیمات آمریکای ترامپ هستیم ولی به نظر می‌رسد آهنگ و شتاب حرکت بایستی به مراتب افزونتر و جدی‌تر شود.

تلاش یکپارچه اتحادیه اروپا با خواسته‌های آمریکا، پاسخ منفی سازمان اوپک و کشورهای تولیدکننده نفت غیراوپک به درخواست رسمی ترامپ برای افزایش تولید و کاهش قیمت نفت، جبهه گیری نه چندان معمول اعضای ناتو با تصمیمات واشنگتن، جبهه گیری اتحادیه اروپا در مورد جنگ تعرفه‌ها، موضع گیری صریح، متقابل و تقریباً فوری چین، روسیه، اتحادیه اروپا، کانادا، مکزیک و… در مورد برقراری تعرفه‌های متقابل بر محصولات آمریکا، نمونه‌هائی از اراده مشترک و جهت‌گیری واحد کشورها علیه یکجانبه گرائی و روحیه باج گیری آمریکای ترامپ است که در صورت جدی شدن و انجام همه جانبه آن باید زنگهای خطر در مراکز تصمیم گیری و کریدورهای قدرت در آمریکا را به صدا در آورد.

اگر تصمیمات و اقدامات ضدانسانی آمریکا علیه ایران جا بیفتد، فردا به یک بدعت جدید برای اجرا درخصوص سایر کشورها تبدیل خواهد شد. به همین دلیل است که دیگران هم به فکر راهکارهای مقابله با چنین سیاستهای کینه‌توزانه‌ای افتاده‌اند و برای ناکام گذاشتن دارودسته ترامپ، سکوت خود را تدریجاً ولی دیرهنگام شکسته‌اند. این روند تقابلی باید بسیار زودتر و جدی‌تر از این، شکل می‌گرفت.

منبع: روزنامه جمهوری اسلامی

دسته بندی: آخرین اخبار, یادداشت و تحلیل برچسب ها:

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد